किलकत कान्ह घुटुरुवनि आवत।
मनिमय कनक नंद कैं आँगन, बिंब पकरिबै धावत॥
Kilakat kanha ghuturuvani aavat. / Manimaya kanak nand kain aangan, bimba pakaribai dhaavat.
किलकारी मारते हुए बालकृष्ण घुटनों के बल चले आ रहे हैं। नंद बाबा के स्वर्ण एवं मणियों से जड़े आँगन में अपनी परछाई देखकर वे उसे नन्हें हाथों से पकड़ने के लिए दौड़ते हैं। सूरदास जी का यह वर्णन वात्सल्य रस की सर्वोच्च पराकाष्ठा माना जाता है।
English: Laughing and babbling with infant delight, Krishna crawls forward on his tender knees across the golden, gem-studded courtyard of King Nanda, eagerly chasing his own shimmering reflection to catch it in his hands.